Dwunastomiesięczne badanie fazy III nad pasireotidem w chorobie Cushinga AD 3

Badanie ultrasonograficzne pęcherzyka żółciowego wykonano na początku badania, a następnie w 3, 6 i 12 miesiącu. Zdarzenia niepożądane oceniono zgodnie z ogólnymi kryteriami terminologii dla zdarzeń niepożądanych opracowanymi przez National Cancer Institute, wersja 3.0.14. Analiza statystyczna
Odsetek pacjentów z poziomem wolnego kortyzolu w moczu na poziomie lub poniżej górnej granicy prawidłowego zakresu obliczono dla populacji, która miała zamiar leczyć we wszystkich punktach czasowych. Przy hipotezie zerowej, że nie więcej niż 15% pacjentów spełniałoby pierwotny punkt końcowy i alternatywną hipotezę, że 30% spełniłoby pierwotny punkt końcowy, obliczyliśmy, że zapisanie 146 pacjentów dostarczyłoby 87% mocy, aby pokazać statystyczną istotność dla każdego z pacjentów. dwóch testów wewnątrzgrupowych. Pacjentów zgrupowano losowo przypisaną dawką. Jeżeli dolna granica 95% przedziału ufności dla grupy dawek była większa niż ustalone 15%, uznano, że ta grupa osiągnęła pierwotny punkt końcowy. Zmiany w pomiarach biochemicznych oraz oznaki i objawy w czasie oceniono na podstawie liczby pacjentów z danymi, które można ocenić w każdym punkcie czasowym. Bezpieczeństwo oceniono aż do daty odcięcia danych. Badanie nie było zasilane, aby wykryć statystycznie istotne różnice między grupami dawek lub zmianami w drugorzędowych punktach końcowych w grupach dawek; jednakże t-testy post hoc przeprowadzono bez korekty krotności w celu oceny istotności statystycznej w każdej grupie badanej i w połączonej grupie. Dodatkowe punkty końcowe są podsumowane opisowo. Wszystkie testy statystyczne były dwustronne. Plan analizy statystycznej jest zawarty w protokole.
Wyniki
Badaj pacjentów
Tabela 1. Tabela 1. Podstawowa charakterystyka demograficzna i kliniczna ogółu populacji badania i każda grupa dawkowania. Na początku badania 78% pacjentów miało umiarkowany do bardzo ciężkiego hiperkortyzolizm (Tabela 1). Odsetek pacjentów z wyjściowym średnim poziomem kortyzolu w moczu, który był ponad 5-krotnie wyższy od górnej granicy prawidłowego zakresu był wyższy w grupie 600 ?g niż w grupie 900 ?g (48% vs. 28%). Mediana wyjściowego poziomu kortyzolu w moczu w grupach 600 ?g i 900 ?g wynosiła odpowiednio 730 i 487 nmoli na 24 godziny.
Średni czas leczenia wynosił 10,8 miesiąca (zakres od 0,03 do 37,8). Siedemdziesiąt osiem pacjentów (48%) ukończyło 12 miesięcy leczenia (tabela 1). Chociaż w trakcie badania wystąpiły przerwania leczenia, 71% pacjentów z pełnym lub częściowym wyrównanym hiperkortyzolem w 1. lub 2. miesiącu nadal otrzymywało leczenie do 12 miesiąca życia, w porównaniu z 25% pacjentów z niekontrolowanym hiperkortyzolem w 1. i 2. miesiącu.
Średnia dzienna dawka pasyreotydu w grupach 600 ?g i 900 ?g w 3, 6 i 12 miesiącu wyniosła odpowiednio 1165 ?g i 1701 ?g, 1353 ?g i 1875 ?g oraz 1569 ?g i 1813 ?g. W 12. miesiącu 19 pacjentów otrzymywało pasyreotyd w dawce 1200 ?g dwa razy na dobę.
Skuteczność
Cortisol bez moczu
Rysunek 1. Ryc. 1. Bezwzględna zmiana poziomu kortyzolu w moczu od wartości wyjściowej do 6. miesiąca. Stężenie kortyzolu wolnego od moczu było dostępne na początku badania, a w 6. miesiącu u 103 pacjentów; 50 pacjentów miało znaczną redukcję (normalizację lub większą lub równą 50% redukcji od wartości wyjściowej) w moczu wolnym poziomie kortyzolu w 6. miesiącu. Czarna linia przerywana przedstawia górną granicę prawidłowego zakresu (ULN) (145 nmoli na 24 godziny [52,5 ?g na 24 godziny]).
U większości pacjentów poziom kortyzolu w moczu zmniejszył się z poziomu podstawowego do miesiąca 6 (ryc. 1). W 6. miesiącu 15% (95% przedział ufności [CI], 7 do 22) pacjentów w grupie 600 ?g i 26% (95% CI, 17 do 36) osób z grupy 900 ?g miało wolne od poziom kortyzolu na poziomie lub poniżej górnej granicy prawidłowego zakresu bez wcześniejszego zwiększenia dawki. Hipoteza zerowa została odrzucona w grupie 900 ?g (tj. Dolna granica 95% przedziału ufności dla wskaźnika odpowiedzi w grupie 900 ?g wynosiła> 15%).
W 3. miesiącu 16% (95% CI, 8 do 24) pacjentów w grupie 600 ?g i 28% (95% CI, 18 do 37) osób z grupy 900 ?g miało poziomy kortyzolu wolne od moczu w; poniżej górnej granicy normalnego zakresu; 45 pacjentów (28%) miało zwiększoną dawkę: 29 (35%) w grupie 600 ?g i 16 (20%) w grupie 900 ?g. Z włączeniem pacjentów, którzy mieli zwiększoną dawkę w 3. miesiącu, 16% (95% CI, 8 do 24) pacjentów w grupie 600 ?g i 29% (95% CI, 19 do 39) osób z grupy 900 -grupa antygenu unormowała stężenie kortyzolu w moczu w 6. miesiącu.
Ryc. 2. Ryc. 2. Średnia zmiana poziomu kortyzolu bez moczu od wartości wyjściowej do 12 miesiąca i proporcja pacjentów ze znormalizowanymi poziomami w miesiącu 6
[przypisy: nefrolog Wrocław, leczenie, psycholog Kraków ]
[podobne: enea międzychód, ile trwają studia medyczne, hipokrates gorzów ]

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

0 odpowiedzi na „Dwunastomiesięczne badanie fazy III nad pasireotidem w chorobie Cushinga AD 3

  1. Squatch pisze:

    [..] Artukul zawiera odniesienia do tresci: leczenie bólu[…]

  2. Pusher pisze:

    Sugeruje poczytać o nietolerancji i alergiach

  3. Overrun pisze:

    [..] Artukul zawiera odniesienia do tresci: chirurgia plastyczna warszawa[…]

  4. The Flying Mouse pisze:

    Jak prawidłowo ułożyć chorego na boku?