Randomizowane porównanie strategii zmniejszania leczenia w łagodnej, długotrwałej astmie ad 5

W porównaniu z grupą otrzymującą flutykazon i montelukastem, grupa otrzymująca flutykazon-salmeterol miała mniej pacjentów z chorobą refluksową przełyku, a więcej z alergiami wywołującymi astmę. Większość pacjentów (86%) spełniło kryteria kwalifikacyjne do rekrutacji ze względu na odwracalność niedrożności dróg oddechowych przy użyciu leku rozszerzającego oskrzela w ciągu ostatnich 2 lat, a nie nadreaktywność oskrzeli na metacholinę w tym samym okresie. Rekrutacja dzieci w wieku od 6 do 14 lat różniła się w zależności od ośrodka klinicznego. W 11 ośrodkach aż 37,0% pacjentów było dziećmi, a 8 ośrodków nie zapisało dzieci. Przyczepność
Z 2500 zaplanowanych wizyt klinicznych ukończono 93%. Przegrupowane wizyty (6,8%) były dość równomiernie rozłożone w trzech grupach terapeutycznych: 7,6% wizyt pominięto w grupie flutikazonu i w grupie flutikazon-salmeterol, a 4,1% wizyt w grupie montelukastu. Przyczepność do leczenia oceniano na podstawie kart pamiętnikowych, formularzy do wydawania leków, formularzy wizyt klinicznych oraz liczników pigułek i liczników inhalacyjnych. Przyczepność wahała się od 90,5 do 100,0%, z podobnymi wartościami wśród trzech grup (Tabela A w Dodatku Uzupełniającym).
Główny wynik
Rysunek 3. Rysunek 3. Szacunki Kaplan-Meier skumulowanych wartości procentowych pacjentów z niepowodzeniem leczenia. Tabela 2. Tabela 2. Przyczyny niepowodzenia leczenia, według grupy leczenia. Figura 3 pokazuje skumulowane odsetki (oszacowane za pomocą krzywych Kaplana-Meiera) pacjentów z niepowodzeniem leczenia w trzech grupach. Częstość niepowodzeń leczenia wynosiła 20,2% i 20,4% odpowiednio w grupie otrzymującej flutykazon i flutykazonu-salmeterolu oraz 30,3% w grupie montelukastu, co stanowiło około 60% większą częstość w grupie montelukastu w porównaniu z pozostałymi dwiema grupami. grupy (współczynnik ryzyka, 1,6; przedział ufności 95% [CI], 1,1 do 2.6; P = 0,03 dla obu porównań). Najczęstszym powodem niepowodzeń leczenia było zmniejszenie FEV1 o 20% lub więcej poniżej wartości wyjściowej, co stanowiło 47,8% zdarzeń (Tabela 2). (Leczenie nie udawało się niektórym pacjentom według więcej niż jednego kryterium.) Niewydolność leczenia spowodowana potrzebą ogólnoustrojowego stosowania kortykosteroidów, potrzeba stosowania otwartych znaczników wziewnych kortykosteroidów lub nieplanowana wizyta w pilnej opiece nad astmą wystąpiła w 17 pacjenci (10,7%) w grupie otrzymującej flutykazon, 18 pacjentów (11,1%) w grupie flutykazonu-salmeterolu i 22 pacjentów (13,3%) w grupie montelukastu (p = 0,64). Pięciu z sześciu pacjentów, u których przyczyną niepowodzenia leczenia było zatrzymanie leczenia z powodu orzeczenia lekarskiego, miało również inny powód niepowodzenia. Pozostały pacjent, któremu przypisano przyjmowanie flutykazonu dwa razy na dobę, miał możliwą reakcję alergiczną 46 dni po rozpoczęciu leczenia.
Z góry określone wyniki wtórne
Tabela 3. Tabela 3. Dodatkowe wyniki, według grupy leczenia. Średnie wartości FEV1 przed podaniem rozszerzającego się oskrzeli były wyższe w grupie flutykazonu (91,1% wartości przewidywanej) i grupie flutykazonu-salmeterolu (91,8% wartości przewidywanej) niż w grupie montelukastu (88,8% wartości przewidywanej) (P = 0,002 i P <0,001) (tabela 3) [patrz też: apopatram opinie, histigen cena, peptydy natriuretyczne ]

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

0 odpowiedzi na „Randomizowane porównanie strategii zmniejszania leczenia w łagodnej, długotrwałej astmie ad 5

  1. Joanna pisze:

    Badajcie sobie poziom potasu w organizmie

  2. Liliana pisze:

    [..] odnosnik do informacji w naukowej publikacji odnosnie: bład medyczny firmy odszkodowawcze[…]

  3. Łucja pisze:

    Do tego non stop zimne ręce

  4. Łukasz pisze:

    Article marked with the noticed of: kamica żółciowa przyczyny[…]

  5. Milena pisze:

    Chyba ktoś w tym artykule zapomniał o medycynie mitochondrialno komórkowej